Ο Κόναν πληροφορείται ότι στην άλλη άκρη του κόσμου υπάρχει ένα πανύψηλο βουνό, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ένα παλάτι και μέσα στο οποίο κατοικεί ο γέροντας που κατέχει την απόλυτη σοφία της ζωής.
Ζαλώνεται, λοιπόν, την ασπίδα, γραπώνει τη σπάθα, φοράει το γούνινο σωβρακάκι του και ξεκινάει για το βουνό.
Περνάει την Έρημο της Δίψας, το Φαράγγι Χωρίς Πάτο, ξυστά απ' το Πηγάδι των Χιλίων Ευχών, και μετά από πορεία εκατό ημερών , φτάνει στους πρόποδες του Βουνού της Σοφίας, το οποίο βλέπει να χάνεται μέσα στα σύννεφα.
Αρχίζει την ανάβαση, τα μπράτσα σφίγγονται, οι φλέβες τινάζονται, το γούνινο σωβρακάκι τον προστατεύει απ' το κρύο.
Βρυχάται όταν, κουρασμένος από την ανάβαση, πατάει στο πλάτωμα στην κορυφή και βλέπει το κάστρο του Γέροντα να ορθώνεται μπροστά του.
Συναντα μια ξύλινη πύλη η οποια είναι κλειστή, αλλά την γκρεμίζει βρυχόμενος με ένα χτύπημα της ασπίδας του. Η επόμενη πόρτα ειναι πιο βαριά και πιο μεγαλη, απαιτεί πιο δυνατό χτύπημα.Αλλα ο Κοναν δεν το βαζει κατω βγαζει την σπαθα μπαμμ μπουμ την σπαει και αυτη. Η τρίτη ειναι σιδερένια, τεραστια στο μηκος και στο πλατος,γεματη καρφια και αλυσιδες . Ο Κοναν ομως δεν πτοειται!! Χτυπιεται, φωναζει (UGAAA) βγαζει τον συδερενιο σπαθο του, το τεραστιο σφυρι του..χτυπαει ντακα ντουκα... ποδια ,χερια..κεφαλι ,,και τελικα μετα απο πολλε φωνες εξαντλιση και ιδρωτα , η πορτα πεφτει κατω και ο βρυχηθμός του Κόναν σπάει τη σιωπή της ψυχρής κυκλικής αίθουσας, στην οποία ο γέροντας συλλογίζεται με τα δάχτυλα ενωμένα κάτω απ'το πηγούνι του καθισμένος στον θρόνο του.
Ο Κόναν πλησιάζει το κέντρο της αίθουσας και ακουμπάει τα όπλα του μπροστά στα πόδια του Σοφού.
-ΚΟΝΑΝ: Γεροντα!! (arghh) μου είπαν ότι κατέχεις το μυστικό των μυστικών καλυτερα να αρχισεις να μιλας λοιπον!
- ΓΕΡΟΝΤΑΣ: Υπάρχουν και τα πόμολα, Κόναν.
-KONAN : Μιλάς με γρίφους, γέροντα...
22.2.11
φτηνά τσιγάρα
Χόμπι (το) [ακλ.] η ερασιτεχνική ενασχόληση κάποιου με κάτι, που του δίνει μεγάλη ευχαρίστηση, συχνά ως διέξοδος από την κούραση και την καθημερινότητα: έχει ~ να συλλέγει νομίσματα
[ΕΤΥΜ. (αγγλ. hobby, που αρχικώς αναφερόταν σε ράτσα μικρού αλόγου, (hobbin, χαιδευτ. του κυρ. ον. Robin. Κατά τον 16ο αι. στην Αγγλία η λ. δήλωσε ένα είδος μπαστουνιού με λαβή σχήματος κεφαλής αλόγου, το οποίο χρησίμευε σε παιγνίδια. Η σημερινή σημ. απαντά από τον 17ο αι.]
Χομπίστας (ο) Η σημασία της λ. Χομπίστας δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μπερδεύεται με την έννοια του "ανθρώπου που έχει χόμπι" με τον κλασικό ορισμό του χόμπι ως ορίζει ο Γ. Μπαμπινιώτης άνωθεν. Ο χομπίστας είναι αυτός, ο ένας, ο μοναδικός, ο ρετρό, ο vintage, ο απόλυτα γραφικός, ο ρηξικέλευθος, ο δωρικός, αυτός που ορίζει τον πυρήνα στον "σκληροπυρηνικό", ο ντεκαπάζ, ο ρελαντί, ο τρισμέγιστος, ο τίγρης, το σαρκοβόρο εκείνο τέρας που θα δεις στον δρόμο και θα σου βγει από μόνο του "βρε, κοίτα έναν χομπίστα! Πωω είναι θεός!"
[ΕΤΥΜ. (αγγλ. hobby, που αρχικώς αναφερόταν σε ράτσα μικρού αλόγου, (hobbin, χαιδευτ. του κυρ. ον. Robin. Κατά τον 16ο αι. στην Αγγλία η λ. δήλωσε ένα είδος μπαστουνιού με λαβή σχήματος κεφαλής αλόγου, το οποίο χρησίμευε σε παιγνίδια. Η σημερινή σημ. απαντά από τον 17ο αι.]
Χομπίστας (ο) Η σημασία της λ. Χομπίστας δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μπερδεύεται με την έννοια του "ανθρώπου που έχει χόμπι" με τον κλασικό ορισμό του χόμπι ως ορίζει ο Γ. Μπαμπινιώτης άνωθεν. Ο χομπίστας είναι αυτός, ο ένας, ο μοναδικός, ο ρετρό, ο vintage, ο απόλυτα γραφικός, ο ρηξικέλευθος, ο δωρικός, αυτός που ορίζει τον πυρήνα στον "σκληροπυρηνικό", ο ντεκαπάζ, ο ρελαντί, ο τρισμέγιστος, ο τίγρης, το σαρκοβόρο εκείνο τέρας που θα δεις στον δρόμο και θα σου βγει από μόνο του "βρε, κοίτα έναν χομπίστα! Πωω είναι θεός!"
11.2.11
εξαφανίσεις
θα 'θελα να πήγαινα στη χώρα που έχουν καταλήξει τα δέκα χιλιάδες τσιμπιδάκια που έχω χάσει απ' την αρχή της χρονιάς. σε κάθε περίπτωση, είναι καλύτερο να τα πηγαίνεις καλά με τον άγιο φανούριο, παρά με τον άγιο βασίλη.
επίσης: ο επόμενος τόπος κατοικίας μου
και: η συγκάτοικος μου μόλις έψησε ψωμί, από σκόνη για μείγμα, στις 2 το βράδυ!
τέλος: άνκα, θα πεθάνεις
9.2.11
26.1.11
περί των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών vol. 2
σε διάλεξη του Patrick Gmür σήμερα, επιβεβαιώθηκε η θεωρία μου ότι ολόκληρη η Ελβετία είναι μια τεράστια μασονία και η πιο μικροαστική χώρα, ολόκληρου του πλανήτη κατά πάσα πιθανότητα
περί των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών vol. 1
πριν από μερικές μέρες, σε διάλεξη του Julien de Smedt, η Zaha Hadid έβγαλε φτερά.
'i'm sorry guys, but we need a Zaha in town'
'i'm sorry guys, but we need a Zaha in town'
17.1.11
15.1.11
my favorite
λάρυγγας
"ΚΑΡΙΜΠΟΥ ΣΟΥΙΜ 2010
-το οντέσα το άκουσα την ημέρα που έγινε κάτι άρρωστο και υπερσημαντικό για μένα και έτσι το έχω συνδέσει με την ωραιότερη ψυχολογία όλων των εποχών
-όλος ο δίσκος, μου θυμίζει όσο τίποτα την βαρκελώνη και την άνοιξη μου εκεί, και την βόλτα στο περπινιάν με το αμάξι του ιμανόλ, και το σαν με τον αχμέτ, και το καιλί με τα πνευστά και τον φέλιξ, και το τζαμέλια στο σπίτι του παπιώτη και διάφορα πολλά πολλά. και το found out, στην ταράτσα του τζάμπιτατ και να μου λέει ποσο κομματάρα είναι και να νιώθω τα πάντα.
-και τις χιλιάδες βόλτες στην άδεια παραλία και να ακούω το χάνιμπαλ, και να ακούω ΑΥΤΟ το άδειασμα, αυτό το άδειασμα που η αξία του αγγίζει όλη την μουσική που έχει γραφτεί ποτέ, με την φωνή αυτή και αυτό το όνειρο
-και το bowls μέσα στο αμάξι του σίμου ενώ πηγαίναμε προς πήλιο και τα μπάσα που σκάγανε και εντελώς ξαφνικά όλα αποκτούσαν νόημα για άλλη μία φορά, για πάντα.
-και την εικόνα του καριμπού να κάνει τα διδακτορικά του και συγχρόνως να κάνει ανθρώπους να κλαίνε, και να ακούει ζόμπις, και μετα να ακούει τέν ράγκας όν ε ντίσκο μπίτ, και μετά να κλαίει και ο ίδιος, και μετά να κολυμπάει αυτός με τον ιωσηφίδη μαζί, και μετά να χορεύουν, και μετά να είναι και αυτός ένα με όλους αυτούς τους ανθρώπους που αποφάσισαν πως η ζωή τους είναι κενή και άδεια αν δεν ασχολούνται μόνο με αυτά που τους αρέσουν, και πως είμαι ελάχιστος μπροστά σε όλα αυτά. και ο γούντι άλεν που ξυπνάει κάθε μέρα και κάθεται μπροστά στην γραφομηχανή και γράφει, και ο κρίστιαν που δουλεύει 6 μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους 6 κάνει περιοδείες στο εξώτερο σύμπαν και όλα αυτά μαζί. και πάντα ο καριμπού κάπου εκεί, με το άμπλετον και τα μαθηματικά του και την αγάπη του και να με κάνει να γίνομαι λιώμα στο πάτωμα από την στεναχώρια, μέχρι που αποφάσισα οτι όχι δεν πάει άλλο, όχι άλλη στεναχώρια, όχι άλλο άγνωστο, όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ, και το πολύ πολύ να φάμε μερικά σκατά ακόμα.
-αλλά τι πειράζει? όλα είναι εφικτά ούτως ή άλλως
-είχα πολλά χρόνια να ακούσω δίσκο τόσο πολυ όσο άκουσα αυτόν. πραγματικά. το σουίμ το έχω ακούσει πιό πολλές φορές από το μεριγουέδερ, πιό πολλές από το όντελέι, λίγο λιγότερες από το μαντβιλένι και το ιλινόιζ. είναι δισκάρα, και όλα αλλάξανε για πάντα το βράδυ που είδα το τζαμέλια στον ύπνο μου και ξύπνησα και ήμουν δυστυχισμένος χωρίς να ξέρω γιατί, αλλά μετά κατάλαβα, και μετά από μήνες έφτασε η ώρα και είπα τα συγγνώμη μου εκεί που έπρεπε και στον εαυτό μου και ακολούθησα το χάος και βούτηξα μέσα του.
-και κάθομαι τέτοια ώρα, εδώ στην βέροια(ΗΜΑΘΙΑ, όπως λέμε Κλίβελαντ, ΟΧΑΙΟ) και κοιτάω το σχολείο απέναντι, και σκέφτομαι ότι οι συγκυρίες μας έκαναν αυτό που είμαστε, αλλά όχι, δεν πρέπει να το πιστέψω. το μόνο που μας έκανε είναι τα λάθη μας, και μάλλον τα λάθη των άλλων, αλλά στην περίπτωση μου, εγώ εχω κάνει τα περισσότερα, αλλά και πάλι δεν ξέρω.
-αγόρασα ένα βιβλίο του τσινγκιζ αϊτματοβ που λέγεται τζαμίλια και "πρόκειται για την ιστορία της όμορφης, δυναμικής τζαμιλια που, αδιαφορώντας για τις παλιές, πατριαρχικές παραδόσεις του τόπου της, ακολουθεί τολμηρά το δρόμο της καρδιάς της, βέβαιη πως κατακτάει την ευτυχία της. η ηρωίδα συνδυάζει τη νεανική ορμή με την όρεξη για δουλειά, τη γυναικεία ευαισθησία με το ακατάβλητο ερωτικό πάθος."
-πήρα και τον καιρό και το παράθυρο στο χαος του καστοριάδη για να έρθω στα ίσα μου. επίσης πηραμε το συμπόσιο του πλάτωνα, την επικράτεια των σημείων του ρολαν μπαρτ, την ζαζί στο μετρό του κενώ, και κάτι σίγουρα ξεχνάω.
-ο ιλαν μου έστειλε το τελος της ζήλιας του προυστ (ΤΟΥ 1988 ΕΚΔΟΣΗ ΑΓΡΑΣ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΣΗ ΕΥΤΥΧΙΑ) και επίσης το "καποιος plume" του ανρί μισσώ. σκέφτομαι να του στείλω και τα δύο νεφρά μου για να ανταποδώσω
-θυμάμαι τον φέλιξ να μου λέει πόσο πολύ του αρέσουν οι φωνές στο καιλί και πόσο πολύ αρρωσταίνει με την παραγωγή, και εγώ καταλαβαίνω ότι όλα αυτά είναι επί πενήντα ίσως, αλλά μπορεί και περισσότερο.
-αλλά το μόνο σίγουρο έιναι ότι ο καριμπού είναι εκεί για να μας θυμίζει το πως όσοι μουσικοί γαμάνε επανεφευρίσκουν τον εαυτό τους όποτε τους πιάσει, και προφανώς κάποιοι γαμάνε γιατί είναι πάντα οι ίδιοι, αλλά ο καριμπού είναι ο θεός ο ίδιος, και είναι ένας από τους 3-4 λόγους που κάνανε όμορφο το 2010 μου, από όλες τις απόψεις. οι άλλοι δυο τρεις λόγοι είναι 1. αυνανισμός, 2. μπέργκερς, 3. σκληρός δίσκος.
-όλα είναι σχετικά μαζί τους, πρέπει να βρω αλυσίδες για μεθαύριο στην περίπτωση που χρειαστούν, έχω φάει πολύ αυτές τις μέρες, και κατάλαβα ότι την ευτυχία που παίρνω από τα βιβλιά δεν την παίρνω από ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ.
-χμμμ, ίσως από τα μπέργκερ και τον αυνανισμό."
"ΚΑΡΙΜΠΟΥ ΣΟΥΙΜ 2010
-το οντέσα το άκουσα την ημέρα που έγινε κάτι άρρωστο και υπερσημαντικό για μένα και έτσι το έχω συνδέσει με την ωραιότερη ψυχολογία όλων των εποχών
-όλος ο δίσκος, μου θυμίζει όσο τίποτα την βαρκελώνη και την άνοιξη μου εκεί, και την βόλτα στο περπινιάν με το αμάξι του ιμανόλ, και το σαν με τον αχμέτ, και το καιλί με τα πνευστά και τον φέλιξ, και το τζαμέλια στο σπίτι του παπιώτη και διάφορα πολλά πολλά. και το found out, στην ταράτσα του τζάμπιτατ και να μου λέει ποσο κομματάρα είναι και να νιώθω τα πάντα.
-και τις χιλιάδες βόλτες στην άδεια παραλία και να ακούω το χάνιμπαλ, και να ακούω ΑΥΤΟ το άδειασμα, αυτό το άδειασμα που η αξία του αγγίζει όλη την μουσική που έχει γραφτεί ποτέ, με την φωνή αυτή και αυτό το όνειρο
-και το bowls μέσα στο αμάξι του σίμου ενώ πηγαίναμε προς πήλιο και τα μπάσα που σκάγανε και εντελώς ξαφνικά όλα αποκτούσαν νόημα για άλλη μία φορά, για πάντα.
-και την εικόνα του καριμπού να κάνει τα διδακτορικά του και συγχρόνως να κάνει ανθρώπους να κλαίνε, και να ακούει ζόμπις, και μετα να ακούει τέν ράγκας όν ε ντίσκο μπίτ, και μετά να κλαίει και ο ίδιος, και μετά να κολυμπάει αυτός με τον ιωσηφίδη μαζί, και μετά να χορεύουν, και μετά να είναι και αυτός ένα με όλους αυτούς τους ανθρώπους που αποφάσισαν πως η ζωή τους είναι κενή και άδεια αν δεν ασχολούνται μόνο με αυτά που τους αρέσουν, και πως είμαι ελάχιστος μπροστά σε όλα αυτά. και ο γούντι άλεν που ξυπνάει κάθε μέρα και κάθεται μπροστά στην γραφομηχανή και γράφει, και ο κρίστιαν που δουλεύει 6 μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους 6 κάνει περιοδείες στο εξώτερο σύμπαν και όλα αυτά μαζί. και πάντα ο καριμπού κάπου εκεί, με το άμπλετον και τα μαθηματικά του και την αγάπη του και να με κάνει να γίνομαι λιώμα στο πάτωμα από την στεναχώρια, μέχρι που αποφάσισα οτι όχι δεν πάει άλλο, όχι άλλη στεναχώρια, όχι άλλο άγνωστο, όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ, και το πολύ πολύ να φάμε μερικά σκατά ακόμα.
-αλλά τι πειράζει? όλα είναι εφικτά ούτως ή άλλως
-είχα πολλά χρόνια να ακούσω δίσκο τόσο πολυ όσο άκουσα αυτόν. πραγματικά. το σουίμ το έχω ακούσει πιό πολλές φορές από το μεριγουέδερ, πιό πολλές από το όντελέι, λίγο λιγότερες από το μαντβιλένι και το ιλινόιζ. είναι δισκάρα, και όλα αλλάξανε για πάντα το βράδυ που είδα το τζαμέλια στον ύπνο μου και ξύπνησα και ήμουν δυστυχισμένος χωρίς να ξέρω γιατί, αλλά μετά κατάλαβα, και μετά από μήνες έφτασε η ώρα και είπα τα συγγνώμη μου εκεί που έπρεπε και στον εαυτό μου και ακολούθησα το χάος και βούτηξα μέσα του.
-και κάθομαι τέτοια ώρα, εδώ στην βέροια(ΗΜΑΘΙΑ, όπως λέμε Κλίβελαντ, ΟΧΑΙΟ) και κοιτάω το σχολείο απέναντι, και σκέφτομαι ότι οι συγκυρίες μας έκαναν αυτό που είμαστε, αλλά όχι, δεν πρέπει να το πιστέψω. το μόνο που μας έκανε είναι τα λάθη μας, και μάλλον τα λάθη των άλλων, αλλά στην περίπτωση μου, εγώ εχω κάνει τα περισσότερα, αλλά και πάλι δεν ξέρω.
-αγόρασα ένα βιβλίο του τσινγκιζ αϊτματοβ που λέγεται τζαμίλια και "πρόκειται για την ιστορία της όμορφης, δυναμικής τζαμιλια που, αδιαφορώντας για τις παλιές, πατριαρχικές παραδόσεις του τόπου της, ακολουθεί τολμηρά το δρόμο της καρδιάς της, βέβαιη πως κατακτάει την ευτυχία της. η ηρωίδα συνδυάζει τη νεανική ορμή με την όρεξη για δουλειά, τη γυναικεία ευαισθησία με το ακατάβλητο ερωτικό πάθος."
-πήρα και τον καιρό και το παράθυρο στο χαος του καστοριάδη για να έρθω στα ίσα μου. επίσης πηραμε το συμπόσιο του πλάτωνα, την επικράτεια των σημείων του ρολαν μπαρτ, την ζαζί στο μετρό του κενώ, και κάτι σίγουρα ξεχνάω.
-ο ιλαν μου έστειλε το τελος της ζήλιας του προυστ (ΤΟΥ 1988 ΕΚΔΟΣΗ ΑΓΡΑΣ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΣΗ ΕΥΤΥΧΙΑ) και επίσης το "καποιος plume" του ανρί μισσώ. σκέφτομαι να του στείλω και τα δύο νεφρά μου για να ανταποδώσω
-θυμάμαι τον φέλιξ να μου λέει πόσο πολύ του αρέσουν οι φωνές στο καιλί και πόσο πολύ αρρωσταίνει με την παραγωγή, και εγώ καταλαβαίνω ότι όλα αυτά είναι επί πενήντα ίσως, αλλά μπορεί και περισσότερο.
-αλλά το μόνο σίγουρο έιναι ότι ο καριμπού είναι εκεί για να μας θυμίζει το πως όσοι μουσικοί γαμάνε επανεφευρίσκουν τον εαυτό τους όποτε τους πιάσει, και προφανώς κάποιοι γαμάνε γιατί είναι πάντα οι ίδιοι, αλλά ο καριμπού είναι ο θεός ο ίδιος, και είναι ένας από τους 3-4 λόγους που κάνανε όμορφο το 2010 μου, από όλες τις απόψεις. οι άλλοι δυο τρεις λόγοι είναι 1. αυνανισμός, 2. μπέργκερς, 3. σκληρός δίσκος.
-όλα είναι σχετικά μαζί τους, πρέπει να βρω αλυσίδες για μεθαύριο στην περίπτωση που χρειαστούν, έχω φάει πολύ αυτές τις μέρες, και κατάλαβα ότι την ευτυχία που παίρνω από τα βιβλιά δεν την παίρνω από ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ.
-χμμμ, ίσως από τα μπέργκερ και τον αυνανισμό."
trish
δεν ξέρω πώς να την περιγράψω, αυτή τη στεναχώρια και τη ματαιότητα που νοιώθεις όταν μαθαίνεις για το θάνατο κάποιου αξιόλογου ανθρώπου.
το ίδιο μούδιασμα, μετα την είδηση για το θάνατο της Trish Keenan, της Pina Bausch ή του Mark Linkous.
ακόμα και αν η τέχνη τους δε σ' άρεσε σε όλες τις εκφάνσεις της, είναι κάτι σα σεβασμός
2.1.11
29.12.10
27.12.10
bang bang
η ιστορια απο αστεια ως bitchy. αστεια οχι στο βαθμο που θιγεται ο ομοφυλοφιλικος ερωτας, αλλα στο επιπεδο της στιλιζαρισμενης καθημερινοτητας. ντραμα κουινς. αφενος αναρωτιεσαι τι του βρηκαν του μορφονιου (εκτος της εκπληκτικης του ομοιοτητας με αγαλματα του μεγαλου αλεξανδρου), αφετερου σκεφτεσαι πως η ξινη με το χαμογελο στοργικης 50s νοικοκυρας θελει ενα μπουκετο για να στρωσει. στο τελος νοιωθεις βαθυτατη συμπαθεια προς τον καημενο τον φρανσις. σ' ολη τη διαρκεια νομιζεις οτι ο Ντολαν διηγειται μια ιστορια που ραγιζει καρδιες, στο τελος ομως, με το εξαγριωμενο νιαουρισμα εκδικησης του φρανσις, το υπεροπτικο βλεμμα της Μαρι που μονο καλτ ελληνικες ταινιες μπορει να θυμιζει και το πισογυρισμα στην αμαρτια (και τον κουκλο λουι γκαρελ αυτη τη φορα) μαλλον σατιριζει μια ολοκληρη κουλτουρα (τη δικια του). "ο ερωτας ειναι μια επιλογη" και ολα ειναι μες στο μυαλο σου. κι αυτη η γνωση ειναι τοσο καθυσηχαστικη οσο και ικανη να σε καταστρεψει. ντον'τ τεικ λαιφ του σιριουσλι, νταρλινγκ.
my favorites: συνεντευξεις, φωτογραφια, μουσικη (η εκτελεση του bang bang απ' τη dalida αφηνει ιστορια)
22.12.10
28.11.10
22.11.10
13.11.10
oh, i'm very much your peer
I saw so many depart like that/ all they'd ask for was a light/ theu settled for so little/ they had so little anger in them/ i hear their steps/ i hear their voices/ speaking of things quite banal/ like things you read in the papers/ like things you say evenings at home/ what are they doing to you, men and women/ you tender stones worn down too soon/ your appearances broken/ my heart goes out at the sight of you/ things are what they are/ from time to time the earth trembles/ misfortune only misfortune resembles/ so deep, so deep, so deep/ you long to believe in blue skies/ it's a feeling i know quite well/ i still believe at certain times/ i still believe, i must admit/ but i can't believe my ears/ oh, yes, i'm very much your peer/ i am just the same as you/ like you, like a grain of sand/ like the blood forever spilt/ like the fingers always wounded/ yes, i'm your fellow creature
bande à part
10.11.10
7.11.10
3.11.10
μετακόμιση
ξύπνησα το πρωί
σα να είχες ξυπνήσει δίπλα μου
βγήκα στο δρόμο να σε συναντήσω
σ' ένα καφάσι ήταν μια εφημερίδα
που έγραφε πως ο Ιούνιος
ήταν ζεστός σαν τον πάτο του ωκεανού
και πως τα ψάρια χάνουν
τους συντρόφους τους γρήγορα
και πως μόνο τα κοράλια
μένουν σταθερά
στη θέση τους
σαν δαχτυλίδια στα χέρια
σαν υποσχέσεις
σαν ανοιξιάτικες μαργαρίτες
έτσι όπως συμπεριφερόμαστε
ελάσματα σε δυνατό άνεμο
κάθε καλοκαίρι
κάθεται στις σκάλες τις πολυκατοικίας
περιμένοντας
βγάζοντας μεγάλα κλαδιά
να δει ο ήλιος.
Κ.Β.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)