Poor urban design seems to have a certain value in overdetermined landscapes, because they produce a certain ‘looseness’, and in the context of the ‘tight’ choreography of the spectacle they provide room for new forms of urban life to take place. Pockets of emptiness in a landscape full of predetermined meanings and behaviours contribute to the possibility of urban diversity. It is useful here to reflect upon the principles of urban diversity outlined by Jacobs (1961) four decades ago, particularly the need for the urban fabric to develop in a somewhat piecemeal manner at a relatively small grain size. This ensures a mix of building age and type, a mix of rental rates and hence the integration of new, economically marginal activities.
Appropriating the spectacle: Play and politics in a leisure landscape
Quentin Stevens & Kim Dovey
9.11.14
19.9.14
white spaces
Something happens, and from the moment it begins to happen,
nothing can ever be the same again.
Something happens. Or else, something does not happen. A body moves. Or else, it does not move. And if it moves, something begins to happen. And even if it does not move, something begins to happen.
It comes from my voice. But that does not mean these words will ever be what happens. It comes and goes. If I happen to be speaking at this moment, it is only because I hope to fi nd a way of going along, of running parallel to everything else that is going along, and so begin to fi nd a way of fi lling the silence without breaking it.
I ask whoever is listening to this voice to forget the words it is speaking. It is important that no one listen too carefully. I want these words to vanish, so to speak, into the silence they came from, and for nothing to remain but a memory of their presence, a token of the fact that they were once here and are here no longer and that during their brief life they seemed not so much to be saying any particular thing as to be the thing that was happening at the same time a certain body was moving in a certain space, that they moved along with everything else that moved.
Something begins, and already it is no longer the beginning, but something else, propelling us into the heart of the thing that is happening. If we were suddenly to stop and ask ourselves, “Where are we going?”, or “Where are we now?”, we would be lost, for at each moment we are no longer where we were, but have left ourselves behind, irrevocably, in a past that has no memory, a past endlessly obliterated by a motion that carries us into the present.
It will not do, then, to ask questions. For this is a landscape of random impulse, of knowledge for its own sake — which is to say, a knowledge that exists, that comes into being beyond any possibility of putting it into words. And if just this once we were to abandon ourselves to the supreme indifference of simply being wherever we happen to be, then perhaps we would not be deluding ourselves into thinking that we, too, had at last become a part of it all.
To think of motion not merely as a function of the body but as an extension of the mind. In the same way, to think of speech not as an extension of the mind but as a function of the body. Sounds emerge from the voice to enter the air and surround and bounce off and enter the body that occupies that air, and though they cannot be seen, these sounds are no less a gesture than a hand is when outstretched in the air towards another hand, and in this gesture can be read the entire alphabet of desire, the body’s need to be taken beyond itself, even as it dwells in the sphere of its own motion.
On the surface, this motion seems to be random. But such randomness does not, in itself, preclude a meaning. Or if meaning is not quite the word for it, then say the drift, or a consistent sense of what is happening, even as it changes, moment by moment. To describe it in all its details is probably not impossible. But so many words would be needed, so many streams of syllables, sentences, and subordinate clauses, that the words would always lag behind what was happening, and long after all motion had stopped and each of its witnesses had dispersed, the voice describing that motion would still be speaking, alone, heard by no one, deep into the silence and darkness of these four walls. And yet something is happening, and in spite of myself I want to be present inside the space of this moment, of these moments, and to say something, even though it will be forgotten, that will form a part of this journey for the length of the time it endures.
In the realm of the naked eye nothing happens that does not have its beginning and its end. And yet nowhere can we fi nd the place or the moment at which we can say, beyond a shadow of a doubt, that this is where it begins, or this is where it ends. For some of us, it has begun before the beginning, and for others of us it will go on happening after the end. Where to fi nd it? Don’t look. Either it is here or it is not here. And whoever tries to fi nd refuge in any one place, in any one moment, will never be where he thinks he is. In other words, say your good-byes. It is never too late. It is always too late.
To say the simplest thing possible. To go no farther than whatever it is I happen to fi nd before me. To begin with this landscape, for example. Or even to note the things that are most near, as if in the tiny world before my eyes I might fi nd an image of the life that exists beyond me, as if in a way I do not fully understand each thing in my life were connected to every other thing, which in turn connected me to the world at large, the endless world that looms up in the mind, as lethal and unknowable as desire itself.
To put it another way. It is sometimes necessary not to name the thing we are talking about. The invisible God of the Hebrews, for example, had an unpronounceable name, and each of the ninety-nine names tradition ascribes to this God was in fact nothing more than a way of acknowledging thatwhich- cannot-be-spoken, that-which-cannot-be-seen, and that-which-cannot-be-understood. But even on a less exalted plane, in the realm of the visible itself, we often hold back from divulging the thing we are talking about. Consider the word “it.” “It” is raining, we say, or how is “it” going? We feel we know what we are saying, and what we mean to say is that it, the word “it,” stands for something that need not be said, or something that cannot be said. But if the thing we say is something that eludes us, something we do not understand, how can we persist in saying that we understand what we are saying? And yet it goes without saying that we do.
The “it,” for example, in the preceding sentence, “it goes without saying,” is in fact nothing less than whatever it is that propels us into the act of speech itself. And if it, the word “it,” is what continually recurs in any effort to defi ne it, then it must be accepted as the given, the precondition of the saying of it. It has been said, for example, that words falsify the thing they attempt to say, but even to say “they falsify” is to admit that “they falsify” is true, thus betraying an implicit faith in the power of words to say what they mean to say. And yet, when we speak, we often do not mean to say anything, as in the present case, in which I fi nd these words falling from my mouth and vanishing into the silence they came from. In other words, it says itself, and our mouths are merely the instruments of the saying of it. How does it happen? But never do we ask what “it” happens to be. We know, even if we cannot put it into words. And the feeling that remains within us, the discretion of a knowledge so fully in tune with the world, has no need of whatever it is that might fall from our mouths. Our hearts know what is in them, even if our mouths remain silent. And the world will know what it is, even when nothing remains in our hearts.
A man sets out on a journey to a place he has never been before. Another man comes back. A man comes to a place that has no name, that has no landmarks to tell him where he is. Another man decides to come back. A man writes letters from nowhere, from the white space that has opened up in his mind. The letters are never received. The letters are never sent. Another man sets out on a journey in search of the fi rst man. This second man becomes more and more like the fi rst man, until he, too, is swallowed up by the whiteness. A third man sets out on a journey with no hope of ever getting anywhere. He wanders. He continues to wander. For as long as he remains in the realm of the naked eye, he continues to wander.
Paul Auster, White spaces
Something happens. Or else, something does not happen. A body moves. Or else, it does not move. And if it moves, something begins to happen. And even if it does not move, something begins to happen.
It comes from my voice. But that does not mean these words will ever be what happens. It comes and goes. If I happen to be speaking at this moment, it is only because I hope to fi nd a way of going along, of running parallel to everything else that is going along, and so begin to fi nd a way of fi lling the silence without breaking it.
I ask whoever is listening to this voice to forget the words it is speaking. It is important that no one listen too carefully. I want these words to vanish, so to speak, into the silence they came from, and for nothing to remain but a memory of their presence, a token of the fact that they were once here and are here no longer and that during their brief life they seemed not so much to be saying any particular thing as to be the thing that was happening at the same time a certain body was moving in a certain space, that they moved along with everything else that moved.
Something begins, and already it is no longer the beginning, but something else, propelling us into the heart of the thing that is happening. If we were suddenly to stop and ask ourselves, “Where are we going?”, or “Where are we now?”, we would be lost, for at each moment we are no longer where we were, but have left ourselves behind, irrevocably, in a past that has no memory, a past endlessly obliterated by a motion that carries us into the present.
It will not do, then, to ask questions. For this is a landscape of random impulse, of knowledge for its own sake — which is to say, a knowledge that exists, that comes into being beyond any possibility of putting it into words. And if just this once we were to abandon ourselves to the supreme indifference of simply being wherever we happen to be, then perhaps we would not be deluding ourselves into thinking that we, too, had at last become a part of it all.
To think of motion not merely as a function of the body but as an extension of the mind. In the same way, to think of speech not as an extension of the mind but as a function of the body. Sounds emerge from the voice to enter the air and surround and bounce off and enter the body that occupies that air, and though they cannot be seen, these sounds are no less a gesture than a hand is when outstretched in the air towards another hand, and in this gesture can be read the entire alphabet of desire, the body’s need to be taken beyond itself, even as it dwells in the sphere of its own motion.
On the surface, this motion seems to be random. But such randomness does not, in itself, preclude a meaning. Or if meaning is not quite the word for it, then say the drift, or a consistent sense of what is happening, even as it changes, moment by moment. To describe it in all its details is probably not impossible. But so many words would be needed, so many streams of syllables, sentences, and subordinate clauses, that the words would always lag behind what was happening, and long after all motion had stopped and each of its witnesses had dispersed, the voice describing that motion would still be speaking, alone, heard by no one, deep into the silence and darkness of these four walls. And yet something is happening, and in spite of myself I want to be present inside the space of this moment, of these moments, and to say something, even though it will be forgotten, that will form a part of this journey for the length of the time it endures.
In the realm of the naked eye nothing happens that does not have its beginning and its end. And yet nowhere can we fi nd the place or the moment at which we can say, beyond a shadow of a doubt, that this is where it begins, or this is where it ends. For some of us, it has begun before the beginning, and for others of us it will go on happening after the end. Where to fi nd it? Don’t look. Either it is here or it is not here. And whoever tries to fi nd refuge in any one place, in any one moment, will never be where he thinks he is. In other words, say your good-byes. It is never too late. It is always too late.
To say the simplest thing possible. To go no farther than whatever it is I happen to fi nd before me. To begin with this landscape, for example. Or even to note the things that are most near, as if in the tiny world before my eyes I might fi nd an image of the life that exists beyond me, as if in a way I do not fully understand each thing in my life were connected to every other thing, which in turn connected me to the world at large, the endless world that looms up in the mind, as lethal and unknowable as desire itself.
To put it another way. It is sometimes necessary not to name the thing we are talking about. The invisible God of the Hebrews, for example, had an unpronounceable name, and each of the ninety-nine names tradition ascribes to this God was in fact nothing more than a way of acknowledging thatwhich- cannot-be-spoken, that-which-cannot-be-seen, and that-which-cannot-be-understood. But even on a less exalted plane, in the realm of the visible itself, we often hold back from divulging the thing we are talking about. Consider the word “it.” “It” is raining, we say, or how is “it” going? We feel we know what we are saying, and what we mean to say is that it, the word “it,” stands for something that need not be said, or something that cannot be said. But if the thing we say is something that eludes us, something we do not understand, how can we persist in saying that we understand what we are saying? And yet it goes without saying that we do.
The “it,” for example, in the preceding sentence, “it goes without saying,” is in fact nothing less than whatever it is that propels us into the act of speech itself. And if it, the word “it,” is what continually recurs in any effort to defi ne it, then it must be accepted as the given, the precondition of the saying of it. It has been said, for example, that words falsify the thing they attempt to say, but even to say “they falsify” is to admit that “they falsify” is true, thus betraying an implicit faith in the power of words to say what they mean to say. And yet, when we speak, we often do not mean to say anything, as in the present case, in which I fi nd these words falling from my mouth and vanishing into the silence they came from. In other words, it says itself, and our mouths are merely the instruments of the saying of it. How does it happen? But never do we ask what “it” happens to be. We know, even if we cannot put it into words. And the feeling that remains within us, the discretion of a knowledge so fully in tune with the world, has no need of whatever it is that might fall from our mouths. Our hearts know what is in them, even if our mouths remain silent. And the world will know what it is, even when nothing remains in our hearts.
A man sets out on a journey to a place he has never been before. Another man comes back. A man comes to a place that has no name, that has no landmarks to tell him where he is. Another man decides to come back. A man writes letters from nowhere, from the white space that has opened up in his mind. The letters are never received. The letters are never sent. Another man sets out on a journey in search of the fi rst man. This second man becomes more and more like the fi rst man, until he, too, is swallowed up by the whiteness. A third man sets out on a journey with no hope of ever getting anywhere. He wanders. He continues to wander. For as long as he remains in the realm of the naked eye, he continues to wander.
Paul Auster, White spaces
11.9.14
29.8.14
lovely urberliners
"The popular Berlin term Kiez, for example, was a Slavic word for settlement often used to describe small fishing communities (Berlin-Köpenick being one local example)."
slow travel
slow travel
5.7.14
40s cool
In his book Jazz: A History (1977), Frank Tirro defines the 1940s hipster:
To the hipster, Bird was a living justification of their philosophy. The hipster is an underground man. He is to the Second World War what the dadaist was to the first. He is amoral, anarchistic, gentle, and overcivilized to the point of decadence. He is always ten steps ahead of the game because of his awareness, an example of which might be meeting a girl and rejecting her, because he knows they will date, hold hands, kiss, neck, pet, fornicate, perhaps marry, divorce—so why start the whole thing? He knows the hypocrisy of bureaucracy, the hatred implicit in religions—so what values are left for him?—except to go through life avoiding pain, keep his emotions in check, and after that, "be cool," and look for kicks. He is looking for something that transcends all this bullshit and finds it in jazz.
Marty Jezer, in The Dark Ages: Life in the United States 1945–1960 (1999), provides another definition:
The hipster world that Kerouac and Ginsberg drifted in and out of from the mid-1940s to the early-1950s was an amorphous movement without ideology, more a pose than an attitude; a way of "being" without attempting to explain why. Hipsters themselves were not about to supply explanations. Their language, limited as it was, was sufficiently obscure to defy translation into everyday speech. Their rejection of the commonplace was so complete that they could barely acknowledge reality. The measure of their withdrawal was their distrust of language. A word like cool could mean any of a number of contradictory things—its definition came not from the meaning of the word but from the emotion behind it and the accompanying non-verbal facial or body expressions. When hipsters did put together a coherent sentence, it was always prefaced with the word like as if to state at the onset that what would follow was probably an illusion. There was neither a future nor a past, only a present that existed on the existential wings of sound. A Charlie Parker bebop solo—that was the truth.
2.5.14
undateable
It's that thing when you're with someone, and you love them and they know it, and they love you and you know it... but it's a party... and you're both talking to other people, and you're laughing and shining... and you look across the room and catch each other's eyes... but - but not because you're possessive, or it's precisely sexual... but because... that is your person in this life. And it's funny and sad, but only because this life will end, and it's this secret world that exists right there in public, unnoticed, that no one else knows about. It's sort of like how they say that other dimensions exist all around us, but we don't have the ability to perceive them. That's - That's what I want out of a relationship. Or just life, I guess.
frances ha
frances ha
27.4.14
αναφορά στον Φιτζέραλντ
Ε, και λοιπόν; Να τι νομίζω τώρα: ότι η φυσική κατάσταση του ευαίσθητου ενηλίκου είναι μια ήπια δυστυχία.
The cruck-up
The cruck-up
9.3.14
17.2.14
on taxonomy
"I am not the first researcher to draw inspiration from a 'certain Chinese encyclopedia' described by Borges. According to this arcane work 'animals are divided into (a) those that belong to the Emperor, (b) embalmed ones, (c) those that are trained, (d) suckling pigs, (e) mermaids, (f) fabulous ones, (g) stray dogs, (h) those that are included in this classification, (i) those that tremble as if they were mad, (j) innumerable ones, (k) those drawn with a very fine camel's hair brush, (l) et cetera, (m) those that have just broken a flower vase, (n) those that at distance resemble flies"
Geoff Dyers's introduction of The ongoing moment
3.10.13
27.7.13
she never looked nice
“She never looked nice. She looked like art, and art wasn’t supposed to look nice; it was supposed to make you feel something.”
— Eleanor & Park, Rainbow Rowell
3.7.13
date a girl who reads
“You should date a girl who reads.
Date a girl who reads. Date a girl who spends her money on books instead of clothes, who has problems with closet space because she has too many books. Date a girl who has a list of books she wants to read, who has had a library card since she was twelve.
Find a girl who reads. You’ll know that she does because she will always have an unread book in her bag. She’s the one lovingly looking over the shelves in the bookstore, the one who quietly cries out when she has found the book she wants. You see that weird chick sniffing the pages of an old book in a secondhand book shop? That’s the reader. They can never resist smelling the pages, especially when they are yellow and worn.
She’s the girl reading while waiting in that coffee shop down the street. If you take a peek at her mug, the non-dairy creamer is floating on top because she’s kind of engrossed already. Lost in a world of the author’s making. Sit down. She might give you a glare, as most girls who read do not like to be interrupted. Ask her if she likes the book.
Buy her another cup of coffee.
Let her know what you really think of Murakami. See if she got through the first chapter of Fellowship. Understand that if she says she understood James Joyce’s Ulysses she’s just saying that to sound intelligent. Ask her if she loves Alice or she would like to be Alice.
It’s easy to date a girl who reads. Give her books for her birthday, for Christmas, for anniversaries. Give her the gift of words, in poetry and in song. Give her Neruda, Pound, Sexton, Cummings. Let her know that you understand that words are love. Understand that she knows the difference between books and reality but by god, she’s going to try to make her life a little like her favorite book. It will never be your fault if she does.
She has to give it a shot somehow.
Lie to her. If she understands syntax, she will understand your need to lie. Behind words are other things: motivation, value, nuance, dialogue. It will not be the end of the world.
Fail her. Because a girl who reads knows that failure always leads up to the climax. Because girls who read understand that all things must come to end, but that you can always write a sequel. That you can begin again and again and still be the hero. That life is meant to have a villain or two.
Why be frightened of everything that you are not? Girls who read understand that people, like characters, develop. Except in the Twilight series.
If you find a girl who reads, keep her close. When you find her up at 2 AM clutching a book to her chest and weeping, make her a cup of tea and hold her. You may lose her for a couple of hours but she will always come back to you. She’ll talk as if the characters in the book are real, because for a while, they always are.
You will propose on a hot air balloon. Or during a rock concert. Or very casually next time she’s sick. Over Skype.
You will smile so hard you will wonder why your heart hasn’t burst and bled out all over your chest yet. You will write the story of your lives, have kids with strange names and even stranger tastes. She will introduce your children to the Cat in the Hat and Aslan, maybe in the same day. You will walk the winters of your old age together and she will recite Keats under her breath while you shake the snow off your boots.
Date a girl who reads because you deserve it. You deserve a girl who can give you the most colorful life imaginable. If you can only give her monotony, and stale hours and half-baked proposals, then you’re better off alone. If you want the world and the worlds beyond it, date a girl who reads.
Or better yet, date a girl who writes.
Date a girl who reads. Date a girl who spends her money on books instead of clothes, who has problems with closet space because she has too many books. Date a girl who has a list of books she wants to read, who has had a library card since she was twelve.
Find a girl who reads. You’ll know that she does because she will always have an unread book in her bag. She’s the one lovingly looking over the shelves in the bookstore, the one who quietly cries out when she has found the book she wants. You see that weird chick sniffing the pages of an old book in a secondhand book shop? That’s the reader. They can never resist smelling the pages, especially when they are yellow and worn.
She’s the girl reading while waiting in that coffee shop down the street. If you take a peek at her mug, the non-dairy creamer is floating on top because she’s kind of engrossed already. Lost in a world of the author’s making. Sit down. She might give you a glare, as most girls who read do not like to be interrupted. Ask her if she likes the book.
Buy her another cup of coffee.
Let her know what you really think of Murakami. See if she got through the first chapter of Fellowship. Understand that if she says she understood James Joyce’s Ulysses she’s just saying that to sound intelligent. Ask her if she loves Alice or she would like to be Alice.
It’s easy to date a girl who reads. Give her books for her birthday, for Christmas, for anniversaries. Give her the gift of words, in poetry and in song. Give her Neruda, Pound, Sexton, Cummings. Let her know that you understand that words are love. Understand that she knows the difference between books and reality but by god, she’s going to try to make her life a little like her favorite book. It will never be your fault if she does.
She has to give it a shot somehow.
Lie to her. If she understands syntax, she will understand your need to lie. Behind words are other things: motivation, value, nuance, dialogue. It will not be the end of the world.
Fail her. Because a girl who reads knows that failure always leads up to the climax. Because girls who read understand that all things must come to end, but that you can always write a sequel. That you can begin again and again and still be the hero. That life is meant to have a villain or two.
Why be frightened of everything that you are not? Girls who read understand that people, like characters, develop. Except in the Twilight series.
If you find a girl who reads, keep her close. When you find her up at 2 AM clutching a book to her chest and weeping, make her a cup of tea and hold her. You may lose her for a couple of hours but she will always come back to you. She’ll talk as if the characters in the book are real, because for a while, they always are.
You will propose on a hot air balloon. Or during a rock concert. Or very casually next time she’s sick. Over Skype.
You will smile so hard you will wonder why your heart hasn’t burst and bled out all over your chest yet. You will write the story of your lives, have kids with strange names and even stranger tastes. She will introduce your children to the Cat in the Hat and Aslan, maybe in the same day. You will walk the winters of your old age together and she will recite Keats under her breath while you shake the snow off your boots.
Date a girl who reads because you deserve it. You deserve a girl who can give you the most colorful life imaginable. If you can only give her monotony, and stale hours and half-baked proposals, then you’re better off alone. If you want the world and the worlds beyond it, date a girl who reads.
Or better yet, date a girl who writes.
Rosemarie Urquico
____________________________
Γιατί πρέπει να βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει….
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club. Όπου και να την βρεις φρόντισε να είναι με το χαμόγελο στα χείλη και σιγουρέψου ότι αυτό γίνεται πλατύτερο όταν η παρέα της στρέφει αλλού την προσοχή της. Στην πορεία, απασχόλησε την με ελαφριά κουβεντούλα, διάλεξε «πεσιματικές» ατάκες χαμογελώντας αμυδρά και με νόημα. Και ενώ η νύχτα μπαίνει για τα καλά οδήγησε την στην πόρτα της εξόδου. Μην δώσεις σημασία στην όποια αβάσταχτη κούραση μπορεί προς στιγμήν να σε λυγίζει. Φίλησε την κάτω από την τρεμάμενη λάμψη της λάμπας του δρόμου ενώ βρέχει, όπως έχεις δει στις ταινίες, υποκρινόμενος ωστόσο ότι η σκηνή δεν έχει και κάποια ιδιαίτερη σημασία. Πήγαινε την στο διαμέρισμα σου και απάλλαξε τον εαυτό σου από τον ψυχαναγκασμό του «κάνω έρωτα». Απλά πήδηξε την.
Στη πορεία άσε το βιαστικό συμβόλαιο που υπέγραψες –ούτε που κατάλαβες πως- να εξελιχθεί αργά και βασανιστικά σε σχέση. Βρες κοινά ενδιαφέροντα και θέματα προς συζήτηση όπως το σούσι ή η μουσική. Φρόντισε να κτίσεις γύρω από αυτό ένα πολύ γερό οικοδόμημα, πασπαλισμένο με την αίσθηση της αίγλης του ιερού χώρου στον οποίο καταφεύγεις κάθε φορά που η ατμόσφαιρα μεταξύ σας γίνεται χλιαρή και τα βράδια ατελείωτα. Μην σκέφτεσαι ιδιαίτερα και άσε απλώς τους μήνες να περνούν. Πρότεινε της να συζήσετε και άφησε στην ίδια την ευθύνη της διακόσμησης. Αναλώσου σε ανούσιους καβγάδες τύπου «κλείνουμε την κωλοκουρτίνα στην ντουσιέρα για να μην πιάσει μάκα» και άσε να περάσει ένας χρόνος χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Από εδώ και εμπρός ξεκίνα να παίρνεις χαμπάρι.
Στο μυαλό σου στριφογυρνάει η ιδέα ότι είναι μάλλον καιρός να παντρευτείτε, αλλιώς όλη η ιστορία θα είναι χαμένος χρόνος. Κάλεσε την λοιπόν για δείπνο σε ένα υπερπολυτελές εστιατόριο με ονειρική θέα πολύ εκτός των οικονομικών σου δυνατοτήτων. Με μακάριο ύφος ζήτησε από το σερβιτόρο να της φέρει ένα ποτήρι σαμπάνια αφού έχει βάλει μέσα ένα αξιοπρεπές δακτυλίδι. Όταν το προσέξει κάνε της πρόταση με όσο ενθουσιασμό και ειλικρίνεια μπορείς να επιστρατεύσεις. Μην σε νοιάξει ιδιαίτερα αν νοιώσεις την καρδιά σου να χτυπά σαν ταμπούρλο. Το ίδιο ισχύει ακόμα και αν δεν μπορείς να την νοιώσεις καθόλου. Εάν μεσολαβήσει χειροκρότημα κάνε σαν να μην τρέχει τίποτα. Αν κλάψει, χαμογέλασε σαν να είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Αν δεν κλάψει κάνε το ίδιο.
Άσε τα χρόνια να περνούν δίχως να δίνεις ιδιαίτερη σημασία. Ασχολήσου με την καριέρα σου, αγόρασε ένα σπίτι, κάνε δύο εντυπωσιακά παιδιά. Προσπάθησε να τα μεγαλώσεις καλά. Σταδιακά μπορείς να αρχίσεις να νοιώθεις αποτυχημένος. Απώλεσε λοιπόν την ύπαρξη σου μέσα σε μια βαρετή μονοτονία, σε μια μονοδιάστατη θλίψη. Πέρασε την κρίση της μέσης ηλικίας. Γέρασε. Στοχάσου πάνω στην ελλιπή πραγματοποίηση των στόχων σου. Κάποιες φορές νοιώσε ευχαριστημένος αλλά κυρίως νοιώσε κενός και ελαφρύς. Κατά την διάρκεια περιπάτων νοιώσε σαν να μην υπάρχει πια επιστροφή ή σαν να είσαι έτοιμος να σε πάρει ο άνεμος. Στο τέλος συμβιβάσου με μια θανατηφόρα ασθένεια και αποδήμησε εις Κύριον αλλά…μόνο αφού έχεις συνειδητοποιήσει ότι με το κορίτσι που δεν διάβαζε η καρδιά σου δεν σκίρτησε ποτέ από οποιοδήποτε πάθος, και κανένας δεν θα γράψει την ιστορία της ζωής σας. Κατά τον ίδιο τρόπο, θα πεθάνει και αυτή μόνο με την αμυδρή και μέτριας έντασης θλίψη ότι η ικανότητα της να αγαπάει έπεσε στο κενό.
Κάνε αυτά τα πράγματα, γαμώτο, γιατί τίποτα δεν είναι χειρότερο από ένα κορίτσι που διαβάζει. Κάνε τα, σου λέω, γιατί μια ζωή στο καθαρτήριο είναι καλύτερη από μια ζωή στην κόλαση. Κάνε τα γιατί το κορίτσι αυτό είναι γνώστρια του λεξιλογίου που μπορεί να περιγράψει αυτή την ακαθόριστη δυσαρέσκεια ως μια ανεκπλήρωτη ζωή. Ένα λεξιλόγιο που αναλύει την εσωτερική ομορφιά του κόσμου και την κάνει δυνατή αναγκαιότητα αντί για φαντασιακή αναζήτηση. Το κορίτσι που διαβάζει έχει πρόσβαση σε ένα λεξιλόγιο που μπορεί να διακρίνει μεταξύ της απατηλής και απαθούς ρητορικής κάποιου που δεν μπορεί να την αγαπήσει, και της άναρθρης απελπισίας κάποιου που την αγαπάει πολύ. Ένα λεξιλόγιο που, γαμώτο, κάνει την κενού περιεχομένου σοφιστεία μου ένα φτηνό κόλπο.
Κάνε τα γιατί το κορίτσι που διαβάζει κατανοεί σύνταξη. Η λογοτεχνία την έχει διδάξει ότι οι στιγμές τρυφερότητας έρχονται σε σποραδικά αλλά αναγνωρίσιμα διαλείμματα. Γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι η ζωή δεν έχει γραμμική πορεία, και θεωρεί δεδομένο ότι η παρακμή ρέει στην ίδια κατεύθυνση με την απογοήτευση. Ένα κορίτσι που έχει εμβαθύνει στη σύνταξη του λόγου αναγνωρίζει στις ακανόνιστες διστακτικές παύσεις ανάμεσα σε δύο ανάσες τη φύση του ψέματος. Επίσης, αντιλαμβάνεται τη διαφορά της μεμονωμένης στιγμής θυμού από την μόνιμη συνήθεια κάποιου να είναι πικρός και κυνικός ανεξάρτητα λόγου ή αιτίας· αυτή η συνήθεια θα παραμείνει ζωντανή και όταν έχει πακετάρει τα πράγματα της, έχει αποχαιρετήσει απρόθυμα, έχει αποφασίσει ότι πρόκειται για παύση και όχι για τελεία και…προφανώς θα συνεχίζεται εις τον αιώνα τον αιώνων αμήν. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το συντακτικό που ταιριάζει στο ρυθμό και στους κυματισμούς ενός «αγαθού» βίου.
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει γιατί το κορίτσι που διαβάζει γνωρίζει τη σημαντικότητα της πλοκής, μπορεί να εντοπίσει που τελειώνει ο πρόλογος καθώς και τις αιχμηρές εντάσεις της κορύφωσης. Τις νοιώθει στο πετσί της. Το κορίτσι που διαβάζει θα είναι υπομονετική σε μια διακοπή της δράσης, θα επισπεύσει τη λύση. Μα πάνω απ’ όλα γνωρίζει την αναπόφευκτη βαρύτητα του τέλους. Βρίσκεται στο στοιχείο της. Έχει αποχαιρετήσει χιλιάδες ήρωες με ένα σούβλισμα θλίψης όλο κ’ όλο στην καρδιά.
Μην βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που διαβάζει γιατί τα κορίτσια αυτά είναι που αφηγούνται τις ιστορίες. Εσύ και ο Τζόυς, εσύ και ο Ναμπόκοφ, εσύ και η Γουλφ. Εσύ στη βιβλιοθήκη, στο διάδρομο αναμονής του μετρό, στη γωνία του καφέ, στο παράθυρο του δωματίου σου. Εσύ που αιωνίως κάνεις την ζωή μου αφόρητη. Το κορίτσι που διαβάζει έχει βγάλει έξω το τεφτέρι της ζωής της και είναι γεμάτο νόημα. Προσέχει οι αφηγήσεις της να είναι πλούσιες, το υποστηρικτικό καστ χρωματιστό και η γραμματοσειρά έντονη. Εσύ, το κορίτσι που διαβάζει, με κάνεις να θέλω να είμαι όλα αυτά που δεν είμαι. Αλλά είμαι αδύναμος και θα σε απογοητεύσω, αφού αυτό που έχεις ονειρευτεί είναι καλύτερο από αυτό που είμαι. Δεν θα δεχόσουν ποτέ τη ζωή για την οποία μιλούσα προηγουμένως. Δεν θα δεχόσουν τίποτα λιγότερο από πάθος, τελειότητα και μια ζωή άξια να αφηγηθεί. Αυτό ήταν. Τελείωσα μαζί σου κορίτσι που διαβάζει. Και μην ξεχάσεις με το επόμενο τραίνο να πάρεις και τον Χέμινγουεϊ μαζί σου. Σε μισώ. Δεν φαντάζεσαι πόσο πολύ σε μισώ.
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club. Όπου και να την βρεις φρόντισε να είναι με το χαμόγελο στα χείλη και σιγουρέψου ότι αυτό γίνεται πλατύτερο όταν η παρέα της στρέφει αλλού την προσοχή της. Στην πορεία, απασχόλησε την με ελαφριά κουβεντούλα, διάλεξε «πεσιματικές» ατάκες χαμογελώντας αμυδρά και με νόημα. Και ενώ η νύχτα μπαίνει για τα καλά οδήγησε την στην πόρτα της εξόδου. Μην δώσεις σημασία στην όποια αβάσταχτη κούραση μπορεί προς στιγμήν να σε λυγίζει. Φίλησε την κάτω από την τρεμάμενη λάμψη της λάμπας του δρόμου ενώ βρέχει, όπως έχεις δει στις ταινίες, υποκρινόμενος ωστόσο ότι η σκηνή δεν έχει και κάποια ιδιαίτερη σημασία. Πήγαινε την στο διαμέρισμα σου και απάλλαξε τον εαυτό σου από τον ψυχαναγκασμό του «κάνω έρωτα». Απλά πήδηξε την.
Στη πορεία άσε το βιαστικό συμβόλαιο που υπέγραψες –ούτε που κατάλαβες πως- να εξελιχθεί αργά και βασανιστικά σε σχέση. Βρες κοινά ενδιαφέροντα και θέματα προς συζήτηση όπως το σούσι ή η μουσική. Φρόντισε να κτίσεις γύρω από αυτό ένα πολύ γερό οικοδόμημα, πασπαλισμένο με την αίσθηση της αίγλης του ιερού χώρου στον οποίο καταφεύγεις κάθε φορά που η ατμόσφαιρα μεταξύ σας γίνεται χλιαρή και τα βράδια ατελείωτα. Μην σκέφτεσαι ιδιαίτερα και άσε απλώς τους μήνες να περνούν. Πρότεινε της να συζήσετε και άφησε στην ίδια την ευθύνη της διακόσμησης. Αναλώσου σε ανούσιους καβγάδες τύπου «κλείνουμε την κωλοκουρτίνα στην ντουσιέρα για να μην πιάσει μάκα» και άσε να περάσει ένας χρόνος χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Από εδώ και εμπρός ξεκίνα να παίρνεις χαμπάρι.
Στο μυαλό σου στριφογυρνάει η ιδέα ότι είναι μάλλον καιρός να παντρευτείτε, αλλιώς όλη η ιστορία θα είναι χαμένος χρόνος. Κάλεσε την λοιπόν για δείπνο σε ένα υπερπολυτελές εστιατόριο με ονειρική θέα πολύ εκτός των οικονομικών σου δυνατοτήτων. Με μακάριο ύφος ζήτησε από το σερβιτόρο να της φέρει ένα ποτήρι σαμπάνια αφού έχει βάλει μέσα ένα αξιοπρεπές δακτυλίδι. Όταν το προσέξει κάνε της πρόταση με όσο ενθουσιασμό και ειλικρίνεια μπορείς να επιστρατεύσεις. Μην σε νοιάξει ιδιαίτερα αν νοιώσεις την καρδιά σου να χτυπά σαν ταμπούρλο. Το ίδιο ισχύει ακόμα και αν δεν μπορείς να την νοιώσεις καθόλου. Εάν μεσολαβήσει χειροκρότημα κάνε σαν να μην τρέχει τίποτα. Αν κλάψει, χαμογέλασε σαν να είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Αν δεν κλάψει κάνε το ίδιο.
Άσε τα χρόνια να περνούν δίχως να δίνεις ιδιαίτερη σημασία. Ασχολήσου με την καριέρα σου, αγόρασε ένα σπίτι, κάνε δύο εντυπωσιακά παιδιά. Προσπάθησε να τα μεγαλώσεις καλά. Σταδιακά μπορείς να αρχίσεις να νοιώθεις αποτυχημένος. Απώλεσε λοιπόν την ύπαρξη σου μέσα σε μια βαρετή μονοτονία, σε μια μονοδιάστατη θλίψη. Πέρασε την κρίση της μέσης ηλικίας. Γέρασε. Στοχάσου πάνω στην ελλιπή πραγματοποίηση των στόχων σου. Κάποιες φορές νοιώσε ευχαριστημένος αλλά κυρίως νοιώσε κενός και ελαφρύς. Κατά την διάρκεια περιπάτων νοιώσε σαν να μην υπάρχει πια επιστροφή ή σαν να είσαι έτοιμος να σε πάρει ο άνεμος. Στο τέλος συμβιβάσου με μια θανατηφόρα ασθένεια και αποδήμησε εις Κύριον αλλά…μόνο αφού έχεις συνειδητοποιήσει ότι με το κορίτσι που δεν διάβαζε η καρδιά σου δεν σκίρτησε ποτέ από οποιοδήποτε πάθος, και κανένας δεν θα γράψει την ιστορία της ζωής σας. Κατά τον ίδιο τρόπο, θα πεθάνει και αυτή μόνο με την αμυδρή και μέτριας έντασης θλίψη ότι η ικανότητα της να αγαπάει έπεσε στο κενό.
Κάνε αυτά τα πράγματα, γαμώτο, γιατί τίποτα δεν είναι χειρότερο από ένα κορίτσι που διαβάζει. Κάνε τα, σου λέω, γιατί μια ζωή στο καθαρτήριο είναι καλύτερη από μια ζωή στην κόλαση. Κάνε τα γιατί το κορίτσι αυτό είναι γνώστρια του λεξιλογίου που μπορεί να περιγράψει αυτή την ακαθόριστη δυσαρέσκεια ως μια ανεκπλήρωτη ζωή. Ένα λεξιλόγιο που αναλύει την εσωτερική ομορφιά του κόσμου και την κάνει δυνατή αναγκαιότητα αντί για φαντασιακή αναζήτηση. Το κορίτσι που διαβάζει έχει πρόσβαση σε ένα λεξιλόγιο που μπορεί να διακρίνει μεταξύ της απατηλής και απαθούς ρητορικής κάποιου που δεν μπορεί να την αγαπήσει, και της άναρθρης απελπισίας κάποιου που την αγαπάει πολύ. Ένα λεξιλόγιο που, γαμώτο, κάνει την κενού περιεχομένου σοφιστεία μου ένα φτηνό κόλπο.
Κάνε τα γιατί το κορίτσι που διαβάζει κατανοεί σύνταξη. Η λογοτεχνία την έχει διδάξει ότι οι στιγμές τρυφερότητας έρχονται σε σποραδικά αλλά αναγνωρίσιμα διαλείμματα. Γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι η ζωή δεν έχει γραμμική πορεία, και θεωρεί δεδομένο ότι η παρακμή ρέει στην ίδια κατεύθυνση με την απογοήτευση. Ένα κορίτσι που έχει εμβαθύνει στη σύνταξη του λόγου αναγνωρίζει στις ακανόνιστες διστακτικές παύσεις ανάμεσα σε δύο ανάσες τη φύση του ψέματος. Επίσης, αντιλαμβάνεται τη διαφορά της μεμονωμένης στιγμής θυμού από την μόνιμη συνήθεια κάποιου να είναι πικρός και κυνικός ανεξάρτητα λόγου ή αιτίας· αυτή η συνήθεια θα παραμείνει ζωντανή και όταν έχει πακετάρει τα πράγματα της, έχει αποχαιρετήσει απρόθυμα, έχει αποφασίσει ότι πρόκειται για παύση και όχι για τελεία και…προφανώς θα συνεχίζεται εις τον αιώνα τον αιώνων αμήν. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το συντακτικό που ταιριάζει στο ρυθμό και στους κυματισμούς ενός «αγαθού» βίου.
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει γιατί το κορίτσι που διαβάζει γνωρίζει τη σημαντικότητα της πλοκής, μπορεί να εντοπίσει που τελειώνει ο πρόλογος καθώς και τις αιχμηρές εντάσεις της κορύφωσης. Τις νοιώθει στο πετσί της. Το κορίτσι που διαβάζει θα είναι υπομονετική σε μια διακοπή της δράσης, θα επισπεύσει τη λύση. Μα πάνω απ’ όλα γνωρίζει την αναπόφευκτη βαρύτητα του τέλους. Βρίσκεται στο στοιχείο της. Έχει αποχαιρετήσει χιλιάδες ήρωες με ένα σούβλισμα θλίψης όλο κ’ όλο στην καρδιά.
Μην βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που διαβάζει γιατί τα κορίτσια αυτά είναι που αφηγούνται τις ιστορίες. Εσύ και ο Τζόυς, εσύ και ο Ναμπόκοφ, εσύ και η Γουλφ. Εσύ στη βιβλιοθήκη, στο διάδρομο αναμονής του μετρό, στη γωνία του καφέ, στο παράθυρο του δωματίου σου. Εσύ που αιωνίως κάνεις την ζωή μου αφόρητη. Το κορίτσι που διαβάζει έχει βγάλει έξω το τεφτέρι της ζωής της και είναι γεμάτο νόημα. Προσέχει οι αφηγήσεις της να είναι πλούσιες, το υποστηρικτικό καστ χρωματιστό και η γραμματοσειρά έντονη. Εσύ, το κορίτσι που διαβάζει, με κάνεις να θέλω να είμαι όλα αυτά που δεν είμαι. Αλλά είμαι αδύναμος και θα σε απογοητεύσω, αφού αυτό που έχεις ονειρευτεί είναι καλύτερο από αυτό που είμαι. Δεν θα δεχόσουν ποτέ τη ζωή για την οποία μιλούσα προηγουμένως. Δεν θα δεχόσουν τίποτα λιγότερο από πάθος, τελειότητα και μια ζωή άξια να αφηγηθεί. Αυτό ήταν. Τελείωσα μαζί σου κορίτσι που διαβάζει. Και μην ξεχάσεις με το επόμενο τραίνο να πάρεις και τον Χέμινγουεϊ μαζί σου. Σε μισώ. Δεν φαντάζεσαι πόσο πολύ σε μισώ.
30.6.13
super glue is forever
are we still on for tomorrows dinner?
yeah
well let's make a deal, let's have sex but don't fall in love
and what is if i'm already?
what?
if i'm already in love
well i don't know... can you fall out..? fall out of love? until tomorrow?
27.6.13
25.6.13
χειμώνας
Ξύπνησα σήμερα και ήταν χειμώνας. το ημερολόγιο λέει 25 Ιουνίου και σ΄ ένα μήνα ακριβώς γυρίζω Ελλάδα, παρ΄ όλα αυτά βρίσκομαι ακόμα στο βόρειο ημισφαίριο και ειδικά από την Παρασκευή, που ήταν 21 Ιουνίου, έχουμε επίσημα καλοκαίρι. Δεν ξέρω γιατί σήμερα είναι χειμώνας. Έχει σκοτάδι και βρέχει, για την ακρίβεια ρίχνει κάτι σα χιονόνερο, αλλά το κυριότερο είναι πως έχει μια φρεσκάδα στην ατμόσφαιρα, αυτή τη δροσιά, το κρύο που τρυπώνει μέσα απ΄ το δέρμα σου και σε ξυπνάει κατευθείαν. Όσο και να λατρεύω τον ήλιο, αυτό το αναζωογονητικό κρύο είναι επιχείρημα υπέρ του χειμώνα.
Είναι απ΄ τα πρωινά που θες να ζεις μέσα σε μια φαντασίωση, μένοντας σπίτι, ακούγοντας τζαζ και διαβάζοντας άρθρα 'κουλτούρας' στις εφημερίδες (απ΄αυτά που φαίνονται πολύ ενδιαφέροντα, αλλά τελικά μόνο το 20% άξιζε να τα διαβάσεις). Και όλα τα βιβλία στη βιβλιοθήκη σου που σε περιμένουν γεμάτα υποσχέσεις τα τελευταία τρία χρόνια. Κι έτσι η κάθε μέρα έχει ένα επιχείρημα κατά της ενασχόλησης με τη διπλωματική, τη Δευτέρα κάνει ζέστη, την Τρίτη έχεις 'εξωτερικές δουλειές', την Τετάρτη έχεις τα γυναικολογικά σου, την Πέμπτη ξύπνησες στραβά, την Παρασκευή έχει κρύο και το Σαββατοκύριακο είναι γαμημένο Σαββατοκύριακο και θα 'πρεπε να κάνεις οτιδήποτε άλλο απ΄το να κλειστείς στη σχολή μπροστά απ΄το λάπτοπ ανάμεσα σε μισοτελειωμένες μακέτες.
Εν τέλει δεν ξέρεις τι σου φταίει και δεν ξέρεις τι θέλεις, χειμώνα ή καλοκαίρι, να δουλέψεις ή να τα ξύνεις, να μείνεις ή να φύγεις.
Είναι απ΄ τα πρωινά που θες να ζεις μέσα σε μια φαντασίωση, μένοντας σπίτι, ακούγοντας τζαζ και διαβάζοντας άρθρα 'κουλτούρας' στις εφημερίδες (απ΄αυτά που φαίνονται πολύ ενδιαφέροντα, αλλά τελικά μόνο το 20% άξιζε να τα διαβάσεις). Και όλα τα βιβλία στη βιβλιοθήκη σου που σε περιμένουν γεμάτα υποσχέσεις τα τελευταία τρία χρόνια. Κι έτσι η κάθε μέρα έχει ένα επιχείρημα κατά της ενασχόλησης με τη διπλωματική, τη Δευτέρα κάνει ζέστη, την Τρίτη έχεις 'εξωτερικές δουλειές', την Τετάρτη έχεις τα γυναικολογικά σου, την Πέμπτη ξύπνησες στραβά, την Παρασκευή έχει κρύο και το Σαββατοκύριακο είναι γαμημένο Σαββατοκύριακο και θα 'πρεπε να κάνεις οτιδήποτε άλλο απ΄το να κλειστείς στη σχολή μπροστά απ΄το λάπτοπ ανάμεσα σε μισοτελειωμένες μακέτες.
Εν τέλει δεν ξέρεις τι σου φταίει και δεν ξέρεις τι θέλεις, χειμώνα ή καλοκαίρι, να δουλέψεις ή να τα ξύνεις, να μείνεις ή να φύγεις.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)